Wednesday, May 4, 2016

Toy barədə

Bu cür bayağı, heç bir məntiqə sığmayan adətlər olar a kişi?
Niyə mənim toyumda aparıcı, məni tanımayan yalandan artistlik edib bəh-bəh-bəh qışqıran, yumru, kvadrat, balaca boy, iri bığlı tamada olmalıdırki?
-Olmaz ki yaxın dostlarımdan biri aparsın toyumu?
Niyə mən toyumu ancaq şadlıq evində etməliyəmki?
-Olmaz ki açıq havada bir bağ evinin həyətində olsun?
Niyə mən toya 300-400 nəfər çağırmalıyamki?
Olmaz ki 60-70 nəfər yaxın bildiyim insanlar olsun?
Niyə mən toyda 20-30 növ yemək masası açdırımki?
5-6 növ olsa nə olacaqki?
Toylardakı musiqilər barədə heç demirəm,onlar bir ayrı dərd.
Əgər mənim imkanım varsa niyə mən toya gələnlərdən pul yığım ki? (imkan-falan yoxdu ha).
Əgər ola-ola yığsam belə, niyə o pulnan evlənə bilməyən imkansızlara kömək etməyimki,yeni evlənən biri olaraq,onları məndən yaxşı kim başa düşə bilərki?
Niyə mənim evimdə, evlənmədən qabaq olan əşyalarla,normal yaşadığım halda, qız evinin borc eləyib cehiz almağına niyə imkan verim?
Niyə məni sevən bir qadın,imkanım olmaya-olmaya məndən qızıl tələb etsinki?Halbuki onuda borc-xərclə alacağımı bilə-bilə?
Niyə mən yalansız,namuslu,ağıllı bir qadın axtardığım halda, özüm də o cür kişi olmayımki???
~Ceyhun Ceyhunov

Tuesday, April 12, 2016

Söz’ün Gereği | Kalu Bela

Sözlerin verildiği ilk evre kapsayıcıydı. Yani sözü verenlerin sınanması ve öylece kabulü söz konusuydu. Şöyle açıklamaya çalışayım… Bugün herhangi bir insanla konuşup söz aldığınızı düşünün. Süreç o andan sonra işlemeye başlar. Sözün kendisi değil, icraata geçecek olan içeriğidir sözü söz yapan. İcraatı ve sınanması söz konusu olmayan söz, kuru bir laftan başka bir şey değildir. Söz hayata geçmeyecekse gerekli de değildir. Arkadaşınızın gerçekten sizin dostunuz olup olmadığının ortaya çıkması için verdiği sözü doğrulayacak olaylar zinciri yaşaması gerekir. Ancak bu olaylardan sonra arkadaşınız da siz de verilen sözün samimi olup olmadığına şahit olmuş olursunuz. Eğer arkadaşınızın sözünde durmadığı ortaya çıkarsa dostluk ilişkinizi sona erdirirsiniz.
Peki arkadaşınızın size ve sizin ona vereceğiniz söz ne olmalıdır? İleride neler yaşayabileceğinden emin olmayan bir insandan her yapacağınız iş için söz mü alırsınız, yoksa kapsayıcı bir söz vermesini mi beklersiniz?
Sözgelimi şöyle sözlerin verileceğini düşünün…
“Sana çok para vereceğini söyleyen birisiyle karşılaşırsan beni terk etmemeye söz ver.”
“Eğer birisi benimle kavgaya tutuşursa ona değil bana yardım edeceğine söz ver.”
“Eğer canın sıkılırsa benimle dertleşeceğine söz ver.”
“Benim hakkımda başkalarıyla dedikodu yapmayacağına söz ver.”
“Bana ihanet etmeyeceğine söz ver.” …
Liste uzar… Hayatta karşılaşacağı her şey için arkadaş adayınızdan söz almaya kalkarsanız hem bu listesi çooook uzun bir anlaşma olur, hem de ona özgür irade vermemiş, sadece kendinize köle etmiş olursunuz. Ama ona “Beni senin arkadaşın olarak kabul ediyor musun?” derseniz, ileride bildiği ya da bilmediği neyle karşılaşacak olursa olsun eğer samimiyse bu arkadaşlık sözünün gereğini zaten o hatırlayıp, bilecektir. Tereddütte kalırsa az bir düşünüp hemen doğruya dönecektir. Kasıtlı olmayan hatalar da yapsa eğer siz güven sahibiyseniz onu affedebileceğinizi ve tek affedilmeyecek olan şeyin “ihanet” olduğunu da bilecektir.
İşte ilk evrede Allah’a verilen söz de teknik olarak böyledir. “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” sorusuna “Evet Rabbimizsin” demek tüm koşulları kabul etmek demektir. Kabul için koşulların ne olduğunu bilmenize gerek yoktur. Dünyada başımıza neler geleceğinin o andan sonra önemi yoktur. Her şartta Rabbin Allah olduğunu bilen kişi ona göre davranması gerektiğini aslında hiç unutmayacaktır.
Dünyayı gözünde büyütüp de buradaki karmaşayı çok büyük mesele gören biziz. Sonsuz bir hayatta geçici bir durakta başımıza gelenler sebebiyle ahlanan vahlanan bizler sabrın değerini anlamalıyız. Hastalıktan kurtulmak isteyen kişinin bir iğne olması ne ise ebedi hayattaki dünya iskelesi o kadar bile değildir. Konu aslında bu kadar basittir.
Üstelik verdiği (ya da unuttuğu) sözün gereğini yerine getirmek istemeyen kişinin şu geçici olduğu kesin dünyada halen sözünden vazgeçme şansı vardır. Sözden caymanın karşılığı da Allah’ın dostluğunu kaybetmektir. Bunun ne büyük bir kayıp olduğunu anlayamayanlar şu geçici varoluşları sebebiyle aldıklarının ve o imkânlarla yapıp ettiklerinin fazlasını değil, bire bir karşılığını vermeye de hazır olmalılar. Eğer isteyebiliyorlarsa ölümü istesinler. Ama ne kadar hata sahibi ve yanılgıda olduklarını ve kitapta anlatılıp durulanın gerçek olma ihtimali sebebiyle bunu istemeyeceklerdir. Şu geçici dünya ve bir zan uğruna ebediyetini çöpe atacak kadar aptal olamayacaklardır.
Verilen söz “Rabbimsin” sözüdür ve alt basamaktaki her alt söz için kapsayıcıdır. “Dünyaya gelmeyi ben mi istedim?” sorusu “Rabbim Sen’sin” sözünün yanında o kadar basit, o kadar gereksiz ve affedin beni o kadar “aptalca” kalıyor ki merhametli babasını ve şefkatli anasını fakir diye reddeden hayırsız evlatlar bile Rabbine ihanet edenlerin yanında gözümde masum kalıyorlar. Teşbih olsun ki, üstelik Allah fakir de değil!
Sözü hatırlamıyormuş! Söylediyse de unutmuş! Şimdi bu yüzden hesaba mı çekilecekmiş!… Sana söyleyeyim… Sen unutmadın! Onu sana unutturan kendi şeytanından başkası değildi. Zaten arınman gereken şey de oydu. Yıllarca saçma sapan hurafeler yüzünden gerçeği düşünmekten o kadar uzak kaldın ki, dindar olsan da olmasan da sana söylenen doğruları o tutarsız fısıltılara değiştin. Sen neyi hatırlamadığını söylüyorsun? Dimağındaki manzarada baş taraftaki koltuğa oturmuş şekilde bir Allah ve toplantı masasında olduğunu mu hatırlayacaksın? Yoksa bir bahçede çardakta mı söz verdiğini? Ya da bulutların üzerindeki bir mecliste kütle yoğunluğunu kaybetmiş biçimde rüzgârlarla mı dile geldiğini hatırlamaya çalışıyorsun? Ortada yer yokken, gök yokken… Bir Allah ve sen varsın. Bu dünyadaki basit manzaralarla mı hayalini kuruyorsun verdiğin sözün tasvirini? Tabi ki unutmuş olduğun şey sana hatırlatılacak ve dostluğun imtihan edilecek. Sana bu yüzden irade verildi.
Her insan doğuştan cahil doğar elbette. İyi ve kötü tüm özellikler üzerinde olarak üstelik. Daha babasının adını bilemeyen bir çocuk, Allah’a “Rabbimsin” dediğini nasıl hatırlasın! Elbette dünyevi anlamda unuttuk. Âdem de unuttu. Ben de! Kuran’ı insan gibi okumadan önce kırk iki sene bir ömür yaşadım… Bana (bize, hepimize) “kalu bela”yı anlatıp durdular. Mezarda gelip soracaklarmış, ne zamandan beri müslümansın, diye! “Kalu beladan beri” diyecekmişiz! Allah bu hurafeleri zihnimize sokanları bildiği gibi yapsın! Hem kabir sorgusu diye, hem kabir azabı diye bir şeyler uydurdukları yetmiyormuş gibi Allah’ın ayetlerini de anlamamamız için ellerinden ne geldiyse yapmışlar! Kalu bela’dan beri müslümanmışız! Yani “Dediler ki evet” den beri Müslümanmışız! Dediler ki evet! Ne muhteşem bir tespit! Allah’ın kitabına inananlara bakın! Dediler ki evet’ten beri müslümanmışlar! Kim dedi? Ne dedi? Niye dedi? Bu soruları da soramazsınız. Çünkü Türkçe bile demiyor ki “kalu bela”dan beri diyor. Öööyle bir zaman işte. Prenses kurbağayı öpmeden önce! Aman sakın düşünme!
Biz Allah’a gereken sözü verdik ve (fıtratı “yaratılış”ı bir kenarda tutarsak) kabul ki (dünyevi anlamda) unuttuk. Sonra belli bir ömür sürdük. Bize Allah’ın ayetleri yani Allah’ın delilleri dışında din adına her şey öğretildi. Bir tek Allah’ın ayetleri (delilleri) öğretilmedi. Anlayabiliyor muyuz? Allah’ın delilleri bize öğretilmedi. Çünkü onlar da bilmiyorlardı. Din dedikleri şeyi, şöyle bir kenarda sarıkla, takkeyle, cübbeyle, boncuktan tesbihlerle ve bilmediğimiz arapça dille okunan dualardan ibaret zannediyorlardı. İyi insan olacaksın, sadece bir onama sözüydü. İstediğin kadar iyi ol, iki rekât namazı kaçırırsan ateşte kızdırılmış taşların üzerinde kılacaksın o namazı! Öte tarafta dizlerinin derisi kızgın taşlara yapışıp koparken kılmaya devam edeceksin! İnsanlardaki Allah algısına bakın! Çocukken bize anlatılan Allah algısına bir bakın hele! Çok tanrılıların Zeus’u bile şimşekle şip şak hallediyordu işini! İnsanları namazın değerinden soğutmaları yetmezmiş gibi bunların algısında iki rekât için çılgına dönüp kullarına işkence edecek tam bir sadist Tanrı var! Allah affetsin!
Allah’a iman ettiklerini söyleyenler, Allah’ın uyarılarını arapça, sözde âlimlerin palavralarını türkçe dinlediler. Ne kadar namaz kılarsa o kadar Müslüman, ne kadar para kazanırsa o kadar bey, ne kadar kapanırsa o kadar hanım, ne kadar geğirirse o kadar elhamdülillahçı oldular.
Yeryüzü Allah’ın delillerindendi. Bizi yeryüzünü gezmekten men ettiler. Camiden eve evden camiye dediler. İşten eve evden işe dediler. Gökyüzü Allah’ın delillerindendi. Onu gözetleyecek cihazları, onu anlatan kitapları elimize bile aldırmadılar. Rabbimiz Allah’tır dediğini unutan adamlar altınlarını kaybedince cinci hocalara koştular. Kızları okutmak zinhar haramdır, üniversite okuyan kızlar şöyledir böyledir diyenler kendi karılarına hastanelerde fellik fellik hanım doktor aradılar. Çalışmak ibadettir dediler, çalışmadan para kazanmayı bilen patronlara bizi köle ettiler. Sol eliyle yemeyi haram sayanlar, sağ elleriyle yemek yerken sol elleriyle yemedikleri haram bırakmadılar. Haram olmayana haram demenin haram olduğunu bilmeyenler Allah’ın temiz rızıklarına haram dediler. Helali de ticari meta haline getirdiler.
Bize unuttuğumuzu hatırlatmak için yani Rabbimizin kim olduğunu hatırlatmak için bir zikir yani bir hatırlatıcı indirildi. Ama onu kendi dilimizde okumamız bile günah diye öğretildi. Şimdi onu hatırlatınca yoldan çıkmış olduk öyle mi? Hayır! Sapa yollardan çıkamayan onlardı! Çünkü doğru yola hiç girmemişlerdi bile!
Evet… İşte bu yüzden Kuran var. İşte bu yüzden yıldızlar var. İşte bu yüzden yeryüzü var. İşte bu yüzden kâinat yaratıldı. Bizi denemek için. Verdiğimiz sözün gereği.
İlk yaratışta Allah “Seni yaratayım mı?” diye sormadı ama yeryüzüne göndermeden önce gerekli soruyu sordu? “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” dedi. Biz de “öylesin” dedik ve kendimize şahit olduk. Esasen halen bu soruya muhatabız. Aslında dünya hayatımızda bu soruya cevap vermekte olduğumuz da söylenebilir. Yaratılışın evre evre olmasının nedeni de işte bu. Sonucunu göze alabiliyorsanız istediğiniz an sözünüzden cayabilirsiniz! Ama asla tavsiye etmem. Sözümün gereği, her şeye rağmen ben hala dünyayı sevme peşinde biriyim. Çünkü onu bize vereni biliyorum.
İşte bir ademoğlu olarak verdiği sözü unutan ben, kırkından sonra o zikri okudum. O kitabı okuyunca verdiğim sözü hatırladım. Bu hatırlatış Kuran’ca bir hatırlatış ve bu hatırlayış tutarlılık çerçevesinde bir hatırlayıştır. Rabbimin Allah olduğunu hatırlayıp öğrendiğim günden beridir de bana kalemle öğreten Allah’ın kalemle savaşan savaşçısıyım. Doğrularım ve hatalarımla, ilk yaratılışta verdiğim sözün kalemzadesiyim, verdiğim sözün cengiziyim. Herkese de kendi izdüşümünü bulmasını öneririm. Çünkü yaratılışın devamında sırada ölüm var ve ardından yeni bir dirilim.
Dördüncü bölümde yaratılışın kaldığımız noktasından devam etmek üzere ve selam ile…

Alıntı: http://kalemzade.net

Monday, April 11, 2016

Can ARKADAŞ’ım


“Necm Suresi 53-2 : Ki Arkadaşınız ne saptı ne de azdı.”
Allah’ın seni almasından bu yana yaklaşık 14 yüzyıl geçti. Senin, ömrün yettiğince öğrettiğin dine inananlar öylesine çoğaldılar ki, dünyamızda nefes alan her 5 kişiden birisi “Elhamdülillah Müslümanım” diyor. Artık müslüman ülkelerde çocuklar “müslüman” doğuyor Can Arkadaşım…Ne kadar güzel değil mi? Anneleri, babaları, yakınları yaşları büyüdükçe dinlerini, inançlarını, Allah’ı, seni anlatıyorlar… Onlar da öğrendikleriyle inandıkları dinin gereğini ve Allah’a ibadetlerini yapmaya çalışıyorlar… Nasıl mı yapıyorlar?..
Diğer müslüman ülkeleri görme fırsatı bulamadığım için yaşadığım ülkeden bahsedeceğim Can Arkadaş’ım… Tahmin ediyorum diğer ülkeler de din konusunda benim ülkemden pek farklı değil.
Büyük bir çoğunluğumuz, büyüklerimizden ne gördüysek ve ne duyduysak onları “din” kabul edip ibadetlerini yerine getiriyorlar… Asıl ve en önemlisi, bütün inananlar seni taklit etmeye çalışıyorlar. İbadetlerinde, sözlerinde, günlük yaşamlarında, giyim, kuşamlarında, hareketlerinde hep seni örnek almaya çalışıyorlar!.. Peygamberimiz şöyle demiş… Peygamberimiz şöyle yapmış… Hani Sen bir ayet tebliğ etmiştin “Allah’ın sözünden (hadisinden) başka söz yoktur!” … Sen öyle zannet Can Arkadaş’ım… İnananlar için bugün dinde en geçerli sözler Sen’in sözlerin…
Seni ne kadar mı tanıyorlar?.. Sen de biliyorsundur… Yüzyıllardır süre gelen bir “Kütüb-i Sitte” var. Bu kavram; altı büyük Muhaddisin altı büyük kitabı manasına gelen bir deyiş. Her biri senin ölümünden yaklaşık iki yüz yıl sonra doğmuş, ama sanki seninle aynı mahallede yıllarca yaşamış gibi, senin ağzından cümleler kuran insanların kitapları.
Düşünebiliyormusun Can Arkadaş’ım? Senin ölümünden yaklaşık iki yüz yıl sonra doğan muhaddis denilen bu insanlar (yaklaşık 10 nesil sonra), sanki yıllarca seninle yaşamış gibi günümüz insanlarına seni anlatmışlar bu kitaplarında. Teknolojinin akıl almaz bir boyutta ilerlediği, Foton çağının eşiğinde bulunduğumuz bir dönemde ben, büyük büyük büyük dedemin (benim 5. Kuşağım) adını dahi bilmiyorum. Ama “Kütüb-i Sitte” nin muhaddisleri, o günün olmayan teknolojisinde ve ölümünden yaklaşık on nesil sonra senin ağzından konuşarak, sanki sen söylemişsin gibi laflar edip, insanları bu laflarla yüzyıllardır kandırdılar. Hala kandırmaya devam ediyorlar!.. Aynı evde yaklaşık 35 yıl geçirdiğim rahmetli annemin ağzından çıkan yüz cümleyi yazamam!.. Bire bir yaşamama rağmen! Ama bu muhaddisler senden on kuşak sonra yaşamalarına rağmen, binlerce, onbinlerce cümleyi senin ağzından yazabiliyorlar ve inanan(!) insanlarım bu rivayetler üzerine sanki yeni bir din kuruyorlar!
Can Arkadaş’ım… Senin anlayacağın, senin bizlere tebliğ ettiğin Allah’ın Dini, yüzyıllar öncesinden uydurulmuş ve güya senin ağzından söylenmiş cümlelerle “Uydurulmuş Din” haline getirildi.
Biliyorum.. Sen bizlere Araf Suresi 3. Ayetini tebliğ ettin;
“ Rabbinizden size indirilene uyun; O’nun berisinden bir takım velilerin ardına düşmeyin! Siz ne kadar da az öğüt alıyorsunuz?”
Evet Can Arkadaş’ım… Allah’ın bu ayetini bize sen tebliğ ettin. Ne dedin? “ Rabbinizden size indirilene uyun; O’nun berisinden bir takım velilerin ardına düşmeyin! Siz ne kadar da az öğüt alıyorsunuz?” Ülkemde yaşayan Müslümanlar senin bize ilettiğin bu ayet yokmuş gibi, Allah’ın indirdiğine uymuyorlar! Yüz yıllardır senin ağzından söylenmiş gibi uydurulan rivayetlerle insanlara yanlış bir din öğretiyorlar… Güya söylenenler senin laflarınmış! Hepsini sen söylemişsin! Sen yapmışsın!
Ben biliyorum ki; sen, bizlere tebliğ ettiğin Kur’an-ı Kerim’in dışında hiçbir şey söylemezsin, yapmazsın. Tebliğinde “Allah, peygamberler arasında ayırım yapmaz!” diyen sen, “Allah, kainatı Muhammed için yaratmıştır!..” der misin? Ama bahsettiğim muhaddisler ve bunlar gibi daha yüzlercesi bu cümleyi senin söylediğini söylüyorlar ve inananlarda seni daha bir başka görüyor, sana bir başka inanıyor, hatta tapıyor!
İnsanlarımız sana tapıyor dedim de… Can Arkadaş’ım… Bazı konular var ki, bildiğin gibi değil. Senin bize tebliğ ettiğin ayetlerde; Yüce Allah, kendisine ve sana itaat etmemizi emrediyor. Sen bunu birçok ayet ile bize tebliğ ettin. Ancak, inananlar, senin bizlere tebliğ ettiğin ayetlerden “sana tapmayı” anlıyor! Evet; bizler senin söylediklerini, senin yaptıklarını yapacağız. Ama bu, birilerinin söylediği gibi körü körüne olmamalı değil mi? Sen Maide Suresi 104. ayetinde bize neyi tebliğ ettin? “Onlara, Allah’ın indirdiğine ve resule gelin dendiğinde şöyle derler: “Atalarımızı üzerinde bulduğumuz şey bize yeter.” Peki, ataları hiçbir şey bilmiyor, doğru yolu bulamıyor idiyseler de mi?” Bize, Allah’ın sözlerini ilettin ve dedin ki; “Atalarınıza UYMAYIN!”… Onlar herşeyi doğru bilmiyor, hatta hiç bilmiyor olabilirler!” dedin… Dinleyen Kim? Varsa yoksa Atalar!
Yine Sen, Fatiha suresi 5. Ayeti ile Allah’ın “ ……… yalnız senden yardım isteriz!” emrini tebliğ ettin. Bizler ne yaptık? Camide namazımızı kılıp, kapısından çıkınca, istediklerimizi, aynı caminin içinde türbesi bulunan ve hepsi senin kulların olup, isimlerinin başına “hazreti” sıfatı eklediğimiz “filanca” lara ilettik. Yardımı onlardan istedik. Diz boyu şirke bulaştık! Bu dinsizliği halen yapmakta olup, hala atalarımızın(!) izindeyiz! Din ile ilgili çoğu bildikleri yanlış olan atalarımızın izindeyiz!.. Kur’an’dan habersiz olarak… İnanmayacaksın Can Arkadaş’ım ama, bizler hala hergün en az kırk kez Fatiha suresini okuyoruz ve Rab’bimize hergün en az kırk defa “ Yalnız sana ibadet eder, yalnız senden yardım isteriz.” diyerek Rab’bimizi de kandırıyoruz. Sonra da diyoruz ki, “Elhamdülillah Müslümanım!”
Neden atalarımızın sözlerine ve yaptıklarına bu derece düşkün olduk biliyor musun Can Arkadaş’ım? Rab’bim tarafından indirilen ve senin tebliğ ettiğin, Allah’ın Kitabı dediğin Kur’an-ı Kerim’i OKUMUYORUZ!.. İşin doğrusu bu. Okusak da ANLAMIYORUZ!.. Çünki çoğumuz kitabı anlamadığımız dil olan Arapça okuyoruz… Büyük bir çoğunluğumuz da, anlamını dahi bilmediğimiz ayetleri ve duaları ezbere, papağanlar gibi okuyarak ibadetimizi yapmaya çalışıyoruz. İbadetlerimizde Allah’a ne dediğimizi bilmiyoruz. Ben biliyorum ki; Sen de Yüce Allah gibi, bizim, okuduğumuzu anlamamızı, ibadetlerimizde ne dediğimizi bilmemizi istiyorsun. Onlarca ayet ile bizlere bunu tebliğ ettin. Ben ve benim gibi Kur’an’ı rehber edinip elinden düşürmeyen gerçek dindarlar, senin bize tebliğ ettiğin gibi yapıyoruz Can Arkadaş’ım. Aklımızı kullanıyor, düşünüyor, anlıyor ve ne dediğimizi biliyoruz.
Can Arkadaş’ım… Sen, bize tebliğ ettiğin ayetlerde dedin ki; “İbadetlerinizde Allah’ın yanına kimseyi koymayın! O’ndan başkasına ibadet etmeyin” … “Bizler yalnız O’na ibadet ederiz.” dedin. Ama inananlarımız öyle yapmadı Can Arkadaş’ım… Her namazımızda Sen’i de Allah’ın yanına koyup ibadetimize ortak ettik! Allah’a yapacağımız dualamızla yücelteceğimiz Sen’i, namazımıza ekledik. Hepimiz şirke bulaştık!.. Allah affetsin! Ama ben ve benim gibi düşünen Kardeşlerim, “Yalnız Sana ibadet ederiz!” dediğimiz Allah için namazlarımızı kılıyor, selamımızı verip namazımızı bitirdikten sonra ellerimizi dua için kaldırıp, başımız göğe bakarak, ilk duamızda seni anıyor, seni yüceltiyoruz. Allah’a, Sen’i en güzel makamında kabul etmesi için yalvarıyoruz.
İşte böyle Can Arkadaş’ım… Sadece dertleşmek istedim Sen’inle… İslamiyetin bugünki halini bir bilsen? Müslümanların dünyadaki durumunu bir bilsen? Sen, Allah’ın onlarca ayetinde “ Hala öğüt almayacak mısınız?”, “ Hala düşünüp aklınızı kullanmayacak mısınız? ” ve benzeri öğütlerini bize tebliğ etsen de bizler, tebliğ ettiğin ayette senin de “Benim kavmim bu kitabı bıraktı!” dediğin gibi, bu günde Allah’ın Kitab’ını okuyup aklımızı kullanmadığımız için yanlış bir yoldayız… Sapkınların yolundayız… Çoğumuzun okuduğu kitaplar velilerin kitabı! Ama ben ve benim gibi düşünenler, Allah’ın Kitab’ından başkasını tanımıyorlar!
Zaten bu kitaplar ve uydurulan çeşitli anlayışlar yüzünden onlarca parçaya bölündük… Hani Sen bir ayet ile Allah’ın “ Bölünüp, parçalanmayın!.. Fırkalara ayrılmayın!” emrini tebliğ etmiştin ya!..
Ahhh Can Arkadaş’ım ahhh! Onlarca fırkaya, mezhebe, tarikata, cemaatlere bölünmüş durumdayız… Allah’ın üç satırda tarif ettiği abdestimizi bile bölünüp farklı inançları paylaştığımız için farklı farklı almaktayız… Bazı yerlerde kıldığımız namazın şekli bile farklı! Ve bizler buna DİN diyoruz… Allah’ın emrettiği ama, Kitab’ında olmayan şeyleri yaptığımız UYDURULMUŞ DİN!.. Dediğim gibi bu yazdıklarım sadece benim ülkemde!
Sen’in bizlere tebliğ ettiğin Kur’an-ı Kerim’in yolundan gitmeyen, sadece “Müslümanım” diyen insanlar ve onların uydurdukları din ile ilgili yazacak o kadar çok şey var ki!
Çok üzgün olduğunu tabii ki biliyorum Can Arkadaş’ım! İnşallah düzelir, inananlarımız yanlış yoldan dönüp doğru yolu bulurlar diye çabalıyoruz… Allah izin verdiği sürece çalışmalarımız bu yönde olacak…
Bıkmadan… Usanmadan!
Selam ve Dua ile,
Fikret ARMAN

Monday, April 4, 2016

Uzun sözün qısası "Tanrı var"


Dilənçi: Allah rizası üçün, nə verərsən, verərsən.
Mən: Tanrı yoxdur.
Dilənçi: Qaqaş, sənin "Tanrı yoxdur" dəyərləndirmən irrasional fikirdir. Çünki mövcud olan kainatı açıqlamaq üçün baş vura biləcəyimiz ən məntiqli, ən rasional açıqlama Tanrının varlığıdır. Sən də mövcud olan alternativlər içində ən məntiqli olanı inkar etməklə irrasional duruma düşürsən. "Maddə niyə var? Nəyə görə yoxluqdan bir şeylər yarandı? Fizik qanunları niyə kainatı nizamlı şəkilə salacaq və həyatın ola biləcəyi bir kainat yaradacaq şəkildədir" və s. kimi sualların ən məntiqli açıqlaması təbiətüstü, metafizik bir Varlığın bunları etməsidir. Çünki "heçlikdən heçlik çıxar"; heçlik heç bir potensiala sahib deyil, heç bir potensiala sahib olmayan bir "şey"dən (heç bir şeydən) bir şeylər (maddə, kainat) yaratmağı ancaq Tanrı kimi qüdrətli və elmli olan bir varlıq yarada bilər. Gottfrier Leibniz-in də soruşduğu kimi "nədən heç bir şeylər yerinə bir şeylər var?" sualı hələ da cavabını gözləyir. Varlıq niyə var? Biz deyirik ki, zorunlu bir varlıq: Tanrı var və O da hər şeyi var edib, kainat özü zorunlu və əzəli ola bilməz çünki o yaradılıb, həmçinin kainat özü özünün açıqlaması ola bilməz, çünki kainatın özü fizik qanunlarına tabe olan və yoxdan yaradılan bir nəsnədir, onun var olması üçün bir səbəbə ehtiyacı var. Həmçinin son elmi araşdırmalar kainatın yaranması zamanı başlanğıcda çox həssas bir nizamın olduğunu göstərir. Məsələn, Big Bang-in baş verməsi zamanı patlama sürəti bir az çox və ya az olsaydı, kainat yarana bilməzdi, mən sənə hələ entropiyanın miqdarındakı nizamdan və s. kimi 20-ə yaxın həssas nizamlardan danışmıram. Bunlar hamsı elmi faktlardı...Bütün bunları ələ aldıqda bunların bütöv bir açıqlaması üçün Tanrıya baş vurmamız daha məntiqli deyilmi? Yəni bütün bu dəlillər Tanrının varlığını qəbul etmək üçün bizə rasional əsas verir. Uzun sözün qısası "Tanrı var", davay mənim pulumu ver.
Mən: 404 not found error

Müəllif: Rəşad Əli Eyvazov

Friday, March 11, 2016

Quş kimi yazı

Nə qədər pasiyentim var ki, psixoloji problemlərinin qaynağı əsassız və ifrat qadağalardı: ağır ol, gülmək olmaz, mahnı oxumaq olmaz, sevinmək olmaz, əylənmək olmaz və s. Baxırsan ki, batman-batman enerji yığışıb qalıb adamın sısqa canında, çıxarmağa yer yoxdu

Qış nəhayət ki, inadından əl çəkib yerini bahara verməyə hazırlaşır deyə günəş Yaroslavlın səmasında daha çox görünməyə başlayıb və bunun nəticəsi olaraq gün xeyli uzanıb. Artıq o dar dalanları xatırladan cəmi 4-5 saatlıq soyuq qış gündüzlərindən əsər-əlamət yoxdu. Gündüzlə yanaşı sanki köksümüz də genişlənib, eynimiz də açılıb. Yox, sutka həmən 24 saatdır, bircə dəqiqə belə artmayıb, lakin yenə də sənə elə gəlir ki, dünyanın eni-uzunu çoxalıb, nəfəs almaq daha rahatlaşıb. Quşlar da bu genişlənməni duyublar, nədi, hara baxırsan quşdur Yaroslavlın bugünkü ap-aydın səması.

Azadlıq böyük nemətdir, əlbəttə! Və nədənsə səmadakı ədabaz buludlardan birini seyr edə-edə Yusifin Ayşənə dediyi o məşhur cümləni xatırlayıram:
Azadlığım – ürəyim hər istədiyində sənə gələ bilməkmiş, indi anladım.

“Mən” obrazının yaradılması E. Fromm, A. Maslou, Karl Rocers kimi Amerika psixoloqlarının ən diqqətəlayiq elmi nəzəriyyələrindən biridir; onların fikrincə bir neçə “mən” obrazı mövcuddur:

1)Real “Mən”,
2)İdeal “Mən”
3)Digərlərin gözündə olan “Mən”.

Psixoloqlar deyir ki, bu 3 “Mən” obrazı üst-üstə düşməlidir və ancaq bu halda insanın normal inkişafından danışmaq olar. İdeal “Mən” real “Mən”dən, başqalarınn gözündə olan "Mən" real "mən"dən fərqlənirsə, insan bir saxtakarlıq hiss edir, özünə hörmət edə bilmir və bu onun normal inkişafına mane olur. Bizdə yaranan gərginlik, təlaş, özünə inamsızlığın da səbəbi, çox vaxt məhz bu üç “Mən”in arasındakı uyğunsuzluqdur. Çətin məsələdi axı: xəyal etdiyin şəxsiyyətinlə real şəxsiyyətinin, eləcə də millətin gözündə olan şəxsiyyətinlə həqiqətdə olan şəxsiyyətinin üst-üstə düşüb eyni (ən azından bənzər) olması. Çətindir, fəqət həqiqi hüzur və xoşbəxtlik, həqiqi azadlıq da elə bundadır.

Hamının hörmət etdiyi tanınmış bir ziyalıyla dərdləşirik, deyirəm:

- Sizin yerinizdə olmaq istəməzdim.

- Vallah, heç özüm də - deyib yorğun-yorğun gülür. Bu əziz insan niyə yorulub, bilirsiniz? İctimai qınağa tuş gələcəyindən ehtiyatlanıb “real mən”indən uzaqlaşdığı, başqalaşdığı, başqası olduğu üçün. Adam neçə il masqa taxmaq məcburiyyətində qalar axı?! Zulumdu, zulum! Mən deyərdim ən əzabkeş insan məhz özü kimi olmaq istəyib (hansısa məcburiyyətlərə görə) ola bilməyən insandır. Şərq dünyasını gözünüzün önünə gətirin. İctimai xadimlər, maarifçilər, ziyalılar… necə də yorğundular, aman Allah! Çünki onların ictimai xidmət, maarifçiliklə yanaşı həm də heç bir kitabda yazılmamış belə bir daha vacib “vəzifələri” var:

“İstədiyin kimi sərbəst davrana bilməmək!”

Bu yazılmamış qanunu biz – sən, mən, o yaratmışıq. Niyə axı, ay qardaşım, niyə yükləyirik insanları, niyə daraldırıq (qaraldırıq) onların mavi səmasını? Niyə qoymuruq rahat nəfəs alsınlar? Həm də üzümü ictimai xadimlərə tutub soruşuram: niyə düşürsünüz axı qəlibə? Niyə (gizlində) bir cür düşünür, (aşkarda) başqa cür davranırsınız? Niyə çərçivələri sizə özünüz deyil, başqaları təyin edir? Niyə qorxursunuz? Niyə yenilirsiniz? Niyə mübarizə etmirsiniz?

Məncə elə bu da “azadlıq uğrunda” mübarizədir!
Sakitləşirəm. Sosial şəbəkələrdə olan maraqlı hadisələr təsbeh dənələri kimi düzülür gözümün önünə. Təsəvvür edin, paylaşımımın altında ciddi-ciddi “Müəllim, kölgənizdən üzr istəyərək, sizin yazınıza bir münasibət sərgiləmək şərəfinə nail olmaq istəyirəm” yazıb inboksda “ə, yaman yazmısan aa, qaşqannan öpürəm” yazan ictimai xadimlər gördük. Bu nədi? Niyə belədi? Bəlkə elə belə də olmalıdır? Doğrumudur, yanlışmıdır? Bimirəm. Bildiyim bir şey var ki, artıq yükdür, yorucudur, incidicidir.

Nə qədər pasiyentim var ki, psixoloji problemlərinin qaynağı əsassız və ifrat qadağalardı: ağır ol, gülmək olmaz, mahnı oxumaq olmaz, sevinmək olmaz, əylənmək olmaz və s. Baxırsan ki, batman-batman enerji yığışıb qalıb adamın sısqa canında, çıxarmağa yer yoxdu. Əzizi-mənlər, bax bu uçuşlarını izlədiyim azad quşların ciggiltilərindəki sevincə and olsun, qadağaları minimuma endirmək lazımdı, yalnız fundamental və arqumental olan vacib məsələlərə qadağa qoyun, xüsusən, əgər qarşınızdakı uşaqlardırsa. Əmin olun, hansısa sevinci qadağan etmək üçün onlara oxuduğunuz "fəlsəfi mühazirələriniz" onların başına batmır, batmırsa, uşaq ta ölənəcən elə o qadağan olunan şeyin görməmişi olur.

Üstəlik, bu tip qadağalar onlarda, (elə böyüklərdə də) Froydun dili ilə desək, sublimasiya olunur, yəni, enerji təbii yolla çıxmırsa, başqa bir yerdən eybəcər formada partlayış edir; enerjini, azadlığı, sevinci zorla içində boğursansa o dəhşətli fəsadlar yaradır.

Sevinməyə, gülməyə, əylənməyə bəhanə və şəraitləri olmayan cəmiyyətlərdə İŞİD yaranır, özü də çox rahatlıqla!

Əraf surəsi, 157-ci ayəyə baxın, Ulu Rəbb əziz peyğəmbərimizin vəzifələrini sadalayarkən birini də belə qeyd edir: “…(elçimiz) onların ağır yükünü yüngülləşdirər və üstlərindəki buxovları açar…” Yəni, peyğəmbər həm də bunun üçün gəlib, gəlib ki, ayağımızdakı zəncirlərdən, çiynimizdəki artıq yüklərdən xilas etsin bizi. Xilas olaq, uçaq, uçaq, uçaq, merac eləyək, xoşbəxt olaq. Axı həzrət Məhəmməd özü də “asanlaşdırın, çətinləşdirməyin” deyirdi. Bəs niyə unuduldu bu mübarək təlimlər? İndi dinə baxsaq, sanki yükdən azad etmə deyil, yükləmə rolunu oynayır; yüngülləşdirməliydi, ağırlaşdırır, asanlaşdırmalıydı, çətinləşdirir… bu tərsəməzzəblik içində insan yazıq başını itirməsin, neyləsin?!

Yazı yekunlaşır, boylanıb səmaya baxıram, quşlar hələ də uçur, uçur, uçur...

Siz heç darıxan quş gördünüzmü?

Müəllif: İlqar Kamil

Thursday, March 10, 2016

Umberto Ekonun nəvəsinə məktubu

“…Hər ehtimala qarşı, sənə insanla insan, yaxud insanla heyvan arasında cinsi oyunları nümayiş etdirən pornoqrafik saytlarda vaxt keçirməməyi tövsiyə edərdim. İnsanlar arasındakı seksual münasibətlərin bu sıxıcı hərəkətlərdən ibarət olduğuna inanma! Bu hoqqaları məhz ona görə uydurublar ki, sən bütün gün evdə oturasan və gedib real qızlarla tanış olmaq fikri ağlına da gəlməsin…” 
Görkəmli İtaliya yazıçısı və filosofu Umberto Eko öz nəvəsinə (əslində, bütün gənclərə!) ünvanladığı Yeni il müraciətini bu cür adlandırmışdır. Məktubu sizə təqdim edirik: 
 
-Əziz nəvəm!
Mən istəməzdim ki, bu Yeni il məktubu nəsihətvari, yəni, bir növ De Amiçis (əsasən uşaqlar üçün əsərlər yazan italyan şairi, Nobel mükafatı laureatı- İkinci Mahmud) ruhunda səslənsin və sanki, bəşəri ideyaları təbliğ edirmiş kimi görünsün. Onsuz da, sən mənə qulaq asmayacaqsan (mən artıq çox qocalmışam, sənsə böyümüsən), həm də bu gün dəyərlər sistemi o qədər dəyişib ki, mənim məsləhətlərim sənə yersiz görünə bilər. Beləliklə, bircə dənə məsləhət verəcəm, elə bir məsləhət ki, bax bu dəqiqə sən öz planşetini əlində tutarkən də praktik cəhətdən yararlı olsun. Mən planşetlə bağlı sənə heç bir tövsiyə verməyəcəm, axmaq qoca kimi görünmək istəmirəm. Axı elə mənim özüm də planşetdən istifadə edirəm. Hər ehtimala qarşı, sənə insanla insan, yaxud insanla heyvan arasında cinsi oyunları nümayiş etdirən pornoqrafik saytlarda vaxt keçirməməyi tövsiyə edərdim. İnsanlar arasındakı seksual münasibətlərin bu sıxıcı hərəkətlərdən ibarət olduğuna inanma. Bu hoqqaları məhz ona görə uydurublar ki, sən bütün gün evdə oturasan və gedib real qızlarla tanış olmaq fikri ağlına da gəlməsin. Ehtimal ki, sən heteroseksualsan, ona görə də indi deyəcəklərimi sənin vəziyyətinə uyğun qəbul et: məktəbdə və ya oyun meydançalarında qızlara göz qoy, onlar televiziyalarda göstərilən yalançı personajlardan daha gözəldirlər və nə vaxtsa sənə əsl sevinc bəxş edə bilərlər, nəyinki “online qızlar”. İnan mənə, çünki mənim bu işlərdə təcrübəm var. (Əgər mən ömrüm boyu həmin seksual oyunları izləsəydim, sənin atan dünyaya gəlməyəcəkdi və deməli, sən də olmayacaqdın.)
Amma mən səni və bütün yaşıdlarını yoluxdurmuş, indi artıq universitetlərdə də tədris edilən bu “xəstəlik” haqda danışmaq istəməzdim…
 
Mən yaddaşın itirilməsindən danışmaq istəyirəm. Düzdü, əgər sənə Böyük Karlın kim olması yaxud Kuala-Lanpurun harda yerləşməsi haqqında məlumat lazım olsa, bircə düyməyə basaraq bunu internetdən öyrənə bilərsən. Lazımdırsa, bu cür də et, amma həmin informasiyalar növbəti dəfə yenə lazım olanda, məsələn, məktəbdə təzədən internetə girməmək üçün çalış ordakı məlumatları yaxşı-yaxşı yadında saxla. Bircə pis iş var ki, kompyuterə istənilən an bütün suallarına cavab verməyə qadir bir qurğu kimi baxmağın informasiyaları yadında saxlamaq həvəsini öldürür. Məsələnin mahiyyətini daha yaxşı dərk etmək üçün sənə balaca bir misal çəkəcəm: adam biləndə ki, bir küçədən başqa küçəyə avtobusla yaxud metro ilə çox rahatlıqla və ləngimədən gedib çata bilər, onda o, fikirləşir ki, piyada getməyin heç bir mənası yoxdur. Əgər sən, ümumiyyətlə piyada yeriməyi tərgitsən, onda yalnız əlil arabasında hərəkət etməyə məcbur olan bir varlığa çevriləcəksən. Yox, yox, əlbəttə mənim xəbərim var ki, sən idmanla məşğul olursan, öz bədənini idarə etməyi bacarırsan, amma gəl qayıdaq sənin beyninin məsələsinə…
 
Yaddaş da elə bir növ sənin ayaq əzələlərin kimi bir şeydi. Əgər məşq eləməsən, o, öləziyəcək və sən idiota çevriləcəksən! Bundan əlavə hamımızın qocalıqda Alshaymer xəstəliyinə düçar olmaq ehtimalımız var və bu xoşagəlməz vəziyyətdən qurtulmağın ən yaxşı yolu yaddaşımızı daima məşq elətdirməkdən ibarətdir. Gəl sənə belə bir resept verim: uşaqlıqda bizi buna məcbur etdikləri kimi hər səhər balaca bir şeir parçası tap, əzbərləməyə çalış. Hətta dost-tanışlarınla birgə “yaddaş yarışı” da keçirə bilərsiz. Əgər şeiriyyatdan bir o qədər də xoşun gəlmirsə, onda, məsələn, futbol komandalarının tərkibini əzbərləməyə çalış, amma bir şərtlə ki, təkcə Roma klubunun yox, həm də başqa klubların oyunçularını, eyni zamanda həmin komandaların keçmiş tərkiblərini (təsəvvür elə,  mən Superqa təpəsinə qəzaya uğrayan təyyarənin göyərtəsindəki Turin klubun bütün keçmiş üzvlərini xatırlayıram: Baçiqalupo, Ballarin,  Marozo və s.) yadda saxlamalısan. Yarış keçirin, görək kim oxuduğu kitabları daha yaxşı yadında saxlayır: gör dostların üç muşkeytorun və Dartanyanın qulluqçularının adını (Qrimo, Bazen, Muşketon və Planşe) xatırlayırmı. Əgər “Üç muşketyor”u oxumaq istəmirsənsə, (onu da bil ki, çox şey itirirsən!) onda bu yarışı oxuduğun hansısa başqa bir kitab üstündə qurun. Bu, adicə oyuna bənzəsə də, – doğrudan da, bu, adicə oyundur – bir də baxacaqsan ki, beynin müxtəlif personajlarla, hadisələrlə və xatirlərlə aşıb-daşır. İndi durub soruşa bilərsən ki, bəs niyə vaxtilə kompyuteri “elektron beyin” adlandırırdılar. Ona görə ki, kompyuter sənin (bizim) beyninin modeli kimi düşünülüb, amma unutma ki, insan beyni kompyuterdən qat-qat daha üstündür. Sənin beynin- sənin kompyuterindir; o, hər zaman yanındadır; onu xüsusi məşqlərlə daima genişləndirmək imkanın var, doğruçu kompyuteri isə, özün də bilirsən ki, çox yükləyəndə sürəti zəifləyir və bir müddət sonra gərək yeniləyənsən. Sənin beynin isə düz 90 yaşınadək sənə xidmət edə bilər, əgər lazımi məşqləri etsən, hətta 90 yaşında da indi xatırladıqlarını xatırlaya bilərsən. Özü də, kompyuterdən fərqli olaraq beynindən istifadə etmək havayıdır. 
 
Bir də tarixi yaddaş deyilən bir şey var, bunun həyatındakı hadislərlə yaxud oxuduğun kitablarla əlaqəsi yoxdur. O, sən doğulanadək baş vermiş hadisələri özündə qoruyub-saxlayır. İndiki zamanda əgər kinoteatra gedəsi olsan, gərək filmə lap başdan baxasan. Filmin əvvəlindən axırına  kimi, elə bil, kimsə sənin uşaq tək əlindən tutub orda baş verən hadisələri izah etməyə başlayır. Mənim dövrümdə isə kinoteatra, kefin nə vaxt istəsə, gedə bilərdim, hətta filmin ortasında da. Hadislərin çoxu sən içəri girənədək baş vermişdi, indi gərək əvvəlki hadisələri özün təxmin edəydin. Film təzədən başlayanda bayaq təxmin etdiyin şeylərin doğru olub-olmadığını görə bilərdin, əgər film xoşuna gəlsəydi, oturub başdan baxa bilərdin. 
 
Həyat da, bir növ mənim dövrümdəki filmlər kimi bir şeydi. Biz dünyaya o zaman gəlirik ki, artıq bizədək min illər ərzində çox sayda hadisələr baş veriş olur, burda ən vacib şey- bizədək olan hadisələri təxmin etməkdir. Bu yolla indi baş verən hadisləri daha yaxşı dərk edə bilərsən. Bu gün məktəblərdə sənə sən doğulanadək baş vermiş hadisələri yadda saxlamağı öyrətməlidirlər. Onlar bunu edə bilmirlər! Müşahidələr göstərir ki, 1990 təvəllüdlü gənclər, hətta universitet tələbəli belə, 50 il bundan əvvəli qoyaq bir yana, heç 1980-ci illərdə baş vermiş hadislərdən xəbərləri yoxdur, ola bilsin, heç bilmək də istəmirlər. Statistika göstərir, bugünkü gənclərdən Alde Moronun kim olması haqqında soruşanda onlar cavab verirlər ki, o, “Qırmızı briqada”nın üzvü olub, əslində isə, Alde Moro məhz bu gizli, radikal-solçu təşkilatın üzvləri tərəfindən qətlə yetirilmişdi. “Qırmızı briqadanın” fəaliyyəti bu gün də çoxları üçün sirr olaraq qalır, halbuki onlar cəmi otuzca il bundan qabaq siyasi səhnədə idilər.
 
Mən faşistlərin hakimiyyətə gəlməsindən 10 il sonra- 1932-ci ldə doğulmuşam, amma mən bilirdim ki, Roma marşı zamanı baş nazir kim olub. Ola bilsin ki, mənə həmin baş nazirin necə axmaq və qorxaq olduğunu (“qorxaq Fakta”) izah etmək üçün onun haqqında faşist məktəbində danışmışdılar. Qoy elə olsun, amma ən azından, mən onun adını eşitmişdim. Məktəbi qoyaq bir tərəfə. İndiki gənclər özlərindən iyirmicə il əvvəlki kino artistlərini tanımırlar, amma mən mənim dünyaya gəlməyimdən 20 il qabaq kinoya çəkilmiş Françesko Bertininin kim olduğunu bilirdim. Ola bilsin, bu, mənim evimizdəki köhnə jurnalları vərəqləməyi xoşladığıma görə idi. Mən sənə də köhnə jurnalları vərəqləməyi tövsiyə edərdim, bu, sən doğulandan əvvəlki hadisələri daha yaxşı anlamağa kömək edəcək. 
Bəs uzaq keçmişdəki hadisələri bilmək bizim nəyimizə lazımdı? Çünki bu cür bilgilər bizə bugünkü hadisələri dərk etməkdə yardımçı olur və hər halda, futbol komandaları haqqında olan informasiyalar kimi yaddaşımızı yaxşılaşdırmağa xidmət edir.
 
Onu da bil ki, sən öz yaddaşını təkcə kitab yaxud jurnallarla deyil, həm də internet vasitəsilə məşq etdirə bilərsən. İnternet təkcə sən öz dostlarınla laqqırtı vurasan deyə yaradılmayıb, o, həm də dünya tarixini öyrənmək üçün yararlı vasitədir. Xettlər və kamizarlar kimdirlər? Kolumbun gəmiləri necə adlanırdı? Dinozavrlar nə zaman məhv olublar? Öküzün əcdadı necə adlanırdı? Mali imperiası haqqında nə bilirsən? Bu haqda ilk dəfə kim məlumat vermişdir? İlk Roma Papası kim olub? Miki Maus nə zaman yaradılıb?
 
Sənə sonzuz sayda bu tip suallar verə bilərəm və bu,  səninçün gözəl araşdırma mövzusu olardı. Bunların hamısını yadda saxlamaq lazımdır. Vaxt gələcək sən də qocalacaqsan, əgər Vaterloo döyüşündə iştirak etsəydin; Yuli Sezarın öldürülməsinə şahid olsaydın, Bertold Şvarçın qızıl əldə etmək üçün əlinə keçən bütün maddələri qarışdıraraq təsadüfən barıtı kəşf etdiyi və partlayışdan havaya uçduğu (ona bu da azdı!) yerləri gəzsəydin, sənə elə gələrdi ki, bir yox, min ömür yaşamısan. O biri dostların isə yaddaşlarını zənginləşdirməyə cəhd göstərmədiklərinə görə yalnız bircə ömür – öz yeknəsəq və böyük emosiyalardan kasad ömürlərini yaşayacaqlar.
Qısası, öz yaddaşını zənginləşdir və sabah “La Vispa Tereza”nı əzbərləməyə çalış..
 
Tərcümə : İkinci Mahmud

Wednesday, March 9, 2016

Qədər (tale/kader) nədir?

QƏDƏR (TALE/KADER) NƏDİR?

STATİK QƏDƏR:
Harada olursunuz olun, hətta uca qalalar içərisində olsanız belə, ölüm sizi haqlayacaq. Onlara bir xeyir yetişdikdə: “Bu Allahdandır!” – deyərlər, bir pislik üz verdikdə isə: “Bu səndəndir!” – söyləyərlər. De: “Hamısı Allahdandır”. Bu camaata nə olub ki, az qala söz də anlamır! 4/78

DİNAMİK QƏDƏR:
Sənə yetişən hər bir yaxşılıq Allahdandır, sənə üz verən hər bir pislik isə özündəndir. Biz səni insanlara peyğəmbər göndərdik. Allahın buna şahid olması kifayət edər. 4/79

Nədir dalbadal gələn bu ayələrin anlami?

Burda önəmli bir ayırma gərəkdir. Allahın təyin etdiyi ümumi qədər-Allahin ölçüsü,nizamı və sistemi. (17/77) Sünnətullah. Buna STATİK qədər deyək. Allah öz statikasında bütün yaradılışın sistemini təyin etmiş və hər şeyin qanununu öz işərisinə yerləşdirmişdir. Hər şey barış və nizamla bu sistemdə öz işini-qulluğunu görər.
İnsanın cinsi, irqi, ailəsi və s. kimi seçimlər statik qədərə daxildir ki, heç kim bunu seçmir və bundan MƏSUL da deyil.
Və bir də bu ümumi qədərin içində İNSAN üçün verilmiş xüsusi bir qədər, ölçü də var: İRADƏ, SEÇİM. Buna DİNAMİK qədər deyək.
İnsanın dinamik qədəri - bu seçim qabiliyyəti nəticəsində Allahın statik qədərinin onun üçün düşəcək tərəflərini seçər və öz taleyini həll edər. Və təqdim olunan bütün variantlar Allahın statikasına-elminə daxil olduğu üçün Allah mümkün bütün nəticələri bilir. Amma hansı nəticəni seçmək insanın qədərinə bağlıdır.

Bir misal:
Maye qəbul etmək insan üçün statik qədərdir. Yəni etməsə yaşaya bilməz. Amma nə qəbul edəcəyi (su və ya şərab) bax bu insanın qədərinə, seçiminə buraxılmışdır.
Deməli, imtahan STATİK qədərə görə deyil, DİNAMİK qədərə görədir.
Məsul olduğumuz SİSTEM deyil, sistemde tutacağımız MÖVQEMİZDİR!

Biz ona haqq yolu göstərdik. İstər (nemətlərimizə) minnətdar olsun, istər nankor (bu onun öz işidir). 76/3

Müəllif: Vüsaləddin Rüstamov